اول: در ایران یک نفر آدم اصلی انتخاب می کند، در آمریکا یک نفر آدم اصلی انتخاب می شود.‏

دوم: در آمریکا از یک سال قبل همه مردم زندگینامه کسی که انتخاب شده است را می دانند، در ‏ایران دو روز بعد از انتخابات مردم زندگینامه کسی که انتخاب شده است می فهمند.‏

سوم: در آمریکا هر کسی که انتخاب شود سیاست های آمریکا را در خاورمیانه را تعیین می کند، ‏در ایران سیاست های آمریکا در خاورمیانه تعیین می کند چه کسی انتخاب شود.‏

چهارم: در آمریکا آدم های تحصیل کرده برای تغییر سرنوشت شان در انتخابات شرکت می کنند، ‏در ایران آدم های تحصیل کرده برای تغییر سرنوشت شان در انتخابات شرکت نمی کنند.‏

پنجم: در آمریکا اعضای دیوان عالی فدرال را نمایندگان مجلس و رئیس جمهور تعیین می کنند، ‏در ایران شورای نگهبان قانون اساسی نمایندگان مجلس و رئیس جمهور را تعیین می کنند.‏

ششم: در آمریکا هر کسی که انتخاب شود هر چقدر احمق، اوضاع از یک حدی بدتر نمی شود، ‏در ایران هم هر کسی که انتخاب شود، هر چقدر باهوش، اوضاع از یک حدی بهتر نمی شود.‏

هفتم، قانون ویژه: در ایران ممکن است درست همان کسی که هیچ کس حدس نمی زند انتخاب ‏شود، در آمریکا همیشه یکی از همان هایی که حدس می زنیم انتخاب می شوند. ‏

هشتم: رفتار انتخاباتی مردم در آمریکا همیشه با 5 درصد تفاوت همان چیزی است که همه حدس ‏می زنند، رفتار انتخاباتی در ایران همیشه با 70 درصد تفاوت همان چیزی است که همه می ‏توانند حدس بزنند.‏

نهم: انتخابات در ایران همیشه روز تعطیل، جمعه برگزار می شود، چون اصولا انتخابات یکی از ‏تفریحات ماست، در آمریکا همیشه انتخابات در روزهای کار برگزار می شود، چون جزو ‏کارهای آنهاست.‏

دهم: معمولا نتیجه انتخابات آمریکا بیشتر روی تغییر سیاست های ایران اثر دارد، تا نتیجه ‏انتخابات خود ایران.‏